Het Tankonijn, of de Tan is een populair ras in Nederland, maar ook daarbuiten. Het ras is in 
     Engeland veredeld en is daar ook ontstaan. Rond het jaar 1887 was de Engelse heer Cox uit 
     Brailsford degene die het ras in zijn oorspronkelijke verschijningsvorm voor het eerst heeft 
     gezien. Op een afgerasterd stuk grond had hij diverse Hollanders, Klein Zilvers en wat rasloze 
     blauwgrijze konijnen lopen. Tussen die dieren viel hem op een gegeven moment dieren op door 
     de kleur en het patroon. De rug (de dekkleur) was zwart en de buikkleur was crème/geel.

Waarschijnlijk is de kleur enigszins te vergelijken geweest met de kleurslag die wij 
     tegenwoordig otter noemen. De kleurslag otter wordt wel vaker gezien als de oervorm van het 
     Tanpatroon en het zilvervospatroon. Bij de tan zijn daarbij de roodfactoren y1, y2, y3, enz. 
     toegevoegd en de bredeband factor (W-wide) en bij de zilvervos is de chinchillafactor de 
     oorzaak van de verbleking van de patroondelen.

Het nieuwe ras werd Black and Tan genoemd, dit vanwege het zwarte dek en de Tankleurige 
     patroondelen. Tan is een Engels woord voor taan of run, wat een stof is die gemaakt wordt uit 
     eikenschors en wat gebruikt wordt om huiden te looien.

De Engelse fokker Purnell uit Cheltenham heeft kruisingen toegepast om de gele buikkleur te 
     versterken. Hiervoor heeft hij waarschijnlijk de Belgische Haas gebruikt. Het type werd daarbij 
     ook wel forser, maar vooral langer. Zo ontstond het Cheltenhamtype.

De nationale Black and Tan Club werd in 1890 opgericht die aan het Brailsford type de 
     voorkeur gaf. De leden van het Cheltenhamtype hadden zich verenigd in de British Black and 
     Tan Club. Uiteindelijk is de eerste club opgeheven.

De Tan werd in 1900 voor het eerst tentoongesteld. De oprichting van de Nederlandse Tanclub 
     duurde tot 1 augustus 1920. 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                                                                          bron: E. Doorn